Fotografia cyfrowa vs. analogowa

Porównanie z fotografią tradycyjną

Zalety fotografii cyfrowej

• Natychmiastowy podgląd zdjęcia bez czekania na wywołanie filmu.
• Większe możliwości retuszu.
• Małe koszty przechowywania dużej ilości zdjęć (jeśli pozostają w formacie cyfrowym, a nie jako odbitki).
• Zdjęcia mogą być kopiowane bez utraty jakości.
• Nie ma potrzeby skanowania zdjęć przed użyciem ich w komputerze.
• Możliwość wydruku własnych zdjęć na drukarce, czasami nawet bezpośrednio z aparatu (bez użycia komputera).
• Mniejszy rozmiar, niż w fotografii tradycyjnej
• Możliwość dołączania do zdjęć dodatkowych danych (EXIF), takich jak data i czas wykonania zdjęcia, model aparatu, czas naświetlania, użycie lampy błyskowej itp. W nagłówku EXIF można zapisać również współrzędne geograficzne miejsca wykonania zdjęcia (dzięki zastosowaniu przystawek do aparatów z odbiornikiem GPS - dostępne głównie w lustrzankach klasy średniej i wyższej).

Zalety fotografii tradycyjnej

• Większa rozpiętość tonalna.
• Przy rejestrowaniu obszarów o dużej jasności ("wypalonych"), film ze względu na dużą rozpiętość zachowuje pewną dozę detali nawet w tych obszarach. Aparaty cyfrowe zaś "wypalają do bieli", tj. zamieniają obszar jasny na jednolitą biel, w związku z czym informacja jest bezpowrotnie tracona.
• Klisze filmowe oferują znacznie niższy niż sensory CCD poziom szumu przy dużych czułościach ISO. Dotyczy to zwłaszcza klisz o dużej jakości, np. Ilford 3200.
• Ponadto ziarno, będące odpowiednikiem analogowym cyfrowego szumu, często jest wykorzystane jako efekt artystyczny. W przeciwieństwie do szumu cyfrowego nie powoduje przebarwień obrazu.
• W fotografii cyfrowej (zwłaszcza sensorach opartych o system Bayera), może wystąpić niepożądany aliasing. Filmy są wolne od takich zniekształceń.
• Zazwyczaj dłuższa żywotność baterii (lub brak konieczności ich użycia w przypadku aparatów wyłącznie mechanicznych).
• Klisze filmowe oferują wciąż nieco większą rozdzielczość. Klatka 35 mm odpowiada mniej więcej 19 megapikselom, średni format (56 mm x 56 mm) – 69 megapikselom, a duży format (8 x 10 cali) – 1135 megapikselom. Współczesne profesjonalne lustrzanki cyfrowe mają matryce CCD o wielkości nawet 160 megapikseli.
• W fotografii tradycyjnej nie występuje tzw. crop. W aparatach cyfrowych ze względu na mniejszą matrycę światłoczułą (z reguły mniejszą niż klatka filmu 35mm) trudno jest uzyskać obiektywy szerokokątne. W przypadku stosowania tego samego obiektywu w lustrzance cyfrowej i tradycyjnej w pierwszym przypadku uzyskamy zdecydowanie mniejszy kąt widzenia przy tej samej ogniskowej. Wyjątek stanowią pełnoklatkowe lustrzanki cyfrowe, w których wielkość matrycy jest równa wielkości klatki filmu 35 mm. Obecnie istnieje tendencja do wykorzystywania przez producentów lustrzanek cyfrowych matryc pełnoklatkowych w aparatach klasy zarówno profesjonalnej jak i średniej-wyższej.
• Pliki graficzne wymagają przy długim archiwizowaniu odnawiania nośników (płyty dvd i cd mogę uleć zjawisku "gnicia" ("disc rot"), dyski twarde mają pewien margines awaryjności, etc.). Należy zatem przenosić je na coraz to nowe media. Tymczasem negatywy - przy odpowiednim archiwizowaniu - mogą być przechowywane przez cały czas życia fotografa bez żadnych dodatkowych kosztów. Znane jest wiele klisz a także płyt światłoczułych, które mają ok. 150 lat i zachowały się w perfekcyjnym stanie. Kwestia, czy fotografie cyfrowe mogą zapewnić porównywalną trwałość, jest otwarta.
• Rozwój technologii wyświetlania obrazu komputerowego postępuje bardzo szybko, np. zwiększa się fizyczna rozdzielczość ekranów komputerowych. Z tego względu fotografie cyfrowe wykonane kilka lat temu oferują zbyt niską jakość ze względu na małą rozdzielczość. Tymczasem fotografia z filmu może być powtórnie zeskanowana nowocześniejszym skanerem - przynajmniej dopóki nie zostanie osiągnięta wartość graniczna (ok 19-20 mpix dla 35 mm).

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Fotografia_cyfrowa